بعد چند

بعد چند دریا ،
بعد چند کوه
بعد چند مرگ ،
به تو خواهم رسید
از عبور سالیانهء ماه ها
از پس خزانهاو بادها
عمری رفته اگر
بازخواهدآمد
برهمان خواهش نخست
ومن هنوز
باسایهء خیال
وبرآستان درگهت
رقصنده ام هنوز

بر آستان دیوانگی

هرگز باور نمی کردم

اگر پیش گویی از این آینده خبرم می داد

که از این دیوانه تر

که از این آشفته تر نخواهم شد

چنان از خویش تهی گشته ام

که در اوج آسمانم

وفرودی برایم متصور نیست

تنها نشسته ام در اتاقم

وبه تو حضوری دوباره می دهم

اگر چه سرم از حجم تو لذت بار سنگین است

در اوج می روم سبکبال

نگاه پر تمنای خویش را تاب ندارم

و انتظار آن می رود که تمنای تو

وجودم را از هم بپاشاند

سر می سایم بر آستان دیوانگی

تنها نشسته ام در اتاقم

اما ترا طلب می کنم

ترا دور می زنم

در حرمت طواف می کنم

محو می گردم

و نمی یابم کلمات را

پنهان می خندم

من از این دیوانه تر

من ازاین آشفته تر نخواهم شد

سرنوشت

آرزوهایم چندان بزرگ نبود

که کوله بارم

در پی فتح ماه نبودم

یا در جستجوی گنج

سهم من

همواره جاده بود

گر چه آرزویم

خانه ای

و آشنایی برای ابد

اما جز لحظه ها

جز غریبه ها نمی شناسم

تسلیمم به سرنوشت

رهروی سرگشته ام

بر مسیر بی باز گشت

و اکنون دوباره

در پی غریبه ای ابدی

تا آشنای لحظه ام گردد

یک دم غنیمت است

باقی بقای او

"زمین نفس کشیده است"

:مادرم می گوید

"زمین نفس کشیده است"

"زمین نفس کشیده است"

جمله ایست زیبا

با بوی مادر بزرگ

و بوی مادر مادربزرگ

با بوی اعصار رفته

و بوی اصالت در گذشته

و اکنون پر است خانه ام

از گلدان های خالی

و قاب های میان تهی

پر از هوهوی باد

در پس گریه های پنهانی

"مادرم می گوید:"زمین نفس کشیده است

به خاطر این جمله زیبا

به خانه پر من

بهار سبز

بیا

انرژی هسته ای

من اگر سرگشته ام وآواره

اما هنوز چشم امیدم به کورسویی ست در دل بی انتهای شب

و ایمانم برای زندگانی آن قدر مستحکم است

که نه دژخیمان ونه شکنجه گران را توان مبارزه با آن نیست

من یک مبارز زاده شده ام

نه برای هم نوعم، نه برای سرزمینم، نه برای تمام اسطوره ها ی تازه به دوران رسیده

من مبارزه می کنم برای لبخند، برای مقاومت

در تنگنای نا امیدی

برای اسطوره فراموش شدهء زندگی

برای گفتگو

برای با هم بودن

خندیدن برای خندیدن

گریستن برای گریستن

ناسزا گفتن برای ناسزا گفتن

و شاید دوست داشتن برای دوست داشن

من یک مبارزم

برای زیستن

برای توقف اندیشه و حس نکردن تیک تیک ثانیه شمار ساعت

که در مدار همیشه اش سرگردان است

اما مسیر من رو به جلوست به سوی کورسویی که به دان دسترسی نیست

من یک مبارزم با لباس های خانگی

با دامن گلدار، با پیش یندی به کمر

با پختن غذایی که گاه می سوزد

اما گرسنگی را بر طرف می کند

من یک مبارزم

گلدان گل پرورش می دهم

حیاط باغچه را جارو می زنم

وته سیگار هایم را یواشکی جمع می کنم

اما با این حال مبارزه شغل من است

جنگجو به دنیا آمده ام

بزرگترین عذاب دشمنانم زندگی است

:من لبخند می زنم

"درد های شما بر من بی اثر است"

لبخند من انرژی هسته ای است

باور نمی کنید؟

.تنها می شود به شما لبخند زد