اسفند

اسفند است

وبهار گم شده

تو قصه می گویی

در گوشم

آهنگین

لالایی است شاید

برای خواب خستگی هام

ونوید رویش می دهی

هوا ابری است

و زمین خیس

تو گریه می کنی

بردانه های آرزویم

که خفته به خاک

دلواپسم

اسفند است

در باران تو اما

سبز می شود سنگ

وبهار بی تردید

شعر

چگونه است درونم

عیان است

که چون است

که چشمه است

که روح است

که آب است

که ابر است

فشرده است

چکیده است

بر این دفتر خالی

بر این پاره کاغذ

و چون است

که چون است

که شعر است

نوشته ام

که جاری است

که روداست

به مانند دوچشمم

نه شعر است

که درداست

نه چشم است

که اشک است

که خون است

روان است روان باد

که میراث قرون است

بی خاکستر

مردمان شهرم همه خوابند
یا خودشان را به خواب زده اند
تنها منم
ویک پنجره
رو به خیابان همیشه
شاعری نکرده ام
هیچ گاه
نمی دانم چیستند نوشته هایم
یا برای کیستند
شاید خاکستر هایی فرو ریخته
از آتش تنهایی
پنجره را باز می کنم
همه خوابند
یا خودشان را به خواب زده اند
چراغ راهنمایی
قرمز است
با شمارهء 89
که کم وکمتر می شود
نارنجی می شود
همرنگ آتش سیگار
بعد 0 است
و پس از آن سبز
گاهی سبز و0 مدت ها با همند
برمسیر بی عبورهمیشه
و باز تکرار می شوند
84،85،86،87،88
دربرابر چشمان راه گرفته
و دوباره آتش سیگار
این چراغ همیشگی
کاش آبی می شد لحظه ای
آبی آبی
همرنگ شعله درونم
آن وقت شاید
چیزی بهتر می نوشتم
یا اصلا نمی نوشتم
بی خاکستر
مثل شعله آبی

صبر

لا اله الا الله
مرده می برند باز
در این سرای مقدس
در کوچه پس کوچه های این قصر آینه
به دنبال روزنه ای رو به آسمان
در میان کاشی های رنگارنگ
وسنگ های صیقلی
از جای پای دردمندان
گنبدی است زرین
و کبوترانی که آرامش یافته اند
در سوی دیگر این سقف
و قلب بی قرار من
صبر می کند هنوز

فاصله

فاصله ام بسیار است
تا چشمان مادرم
فاصله ای بسیار
تاچشمانی
با لفافه مات
گوش می ایستم
در پی صدایی آشنا
بی وقفه
صدای باران است
وگاه صدای موسیقی
از پس دیوارها
اما می شنوم
تا آغاز دور متناوب یخچال
صدای تق تق زانوانش را
در نیمه شب
آری می شنوم
صدای تنهاییست
این جا
و فاصله ام برای گریستن
برای گریستن
بسیار

In Abu Dhabi Ariport

Once upon a time

I was in Abu Dhabi airport

And it is now

Here is a very strange place, so cold

And I'm a little worried

About nothing and every thing

Full of people from all of the world

Christmac is coming

And Arabs prepare theirselves to new year

For turists and their moneys

Yellow race, white race, black race, brown race

you can imagane green face

In some spatial race

Or pink, in face of pink panther

But as a matter of fact

why there is no blue face

blue and shiny

like moon, like prophets

faces like a flame that burns

so slow and and so light

so nice and so hot

I wish colors free me

once upon a time

تنها فاحشه باکره شهر

به داستان های کودکان اعتقاد داشت
اما پیر بود وعمرش در این راه سپری شده بود
پیرزنی نحیف که هنوز عاشق "زیبای خفته" بود
فکر کرده بود
دوره زمانه عوض شده
زنان همه کار می نوانند بکنند
شاید او هم با اسب سپید
بتواند شاهزاده اش را بیدار کند
اما تنها موهایش سپید شده بود و بد نام

همه به خواب رفته اند "
شاهزاده بینوا سحر شده است
ومنتظر است تا پرنسس اش با اسب سپید
"او را ببوسد وبه او حیات دوباره دهد

تنها زن بیدار شهر
همه را بوسیده بود
اما هیچ کس بیدار نشده بود
تنها فاحشه ای شده بود

که همه را می بوسید

و اکنون پیر بود با موهایی به سپیدی اسب شاهزاده
تنها فاحشه باکره شهر

سلول هایم را پس بده

چگونه سلول هایمان عوض شد
سلول هایم را پس بده
بس که درد کشیده ام
بس که قرص بلعیده ام
دیگر توان ندارم، تمنا می کنم
بیا دوباره سلول هایمان را به هم باز گردانیم
زخم ها از آن توست، درد هایش از آن من
شعله درون توست ، سوختن از آن من
سلول هایم راپس بده
جای جای وجود توست که حس می کنم
اگر چیزی می خواهی
اگر بر سینه ات چیزی سنگینی می کند
بارش را من به دوش می کشم
اگر بر سینه ات جای چیزی خالی است

خلاء اش را من حس می کنم
چگونه سلول های ما عوض شد
!دانشمندان ژنتیک
چگونه سلول های ما عوض شد
زود باش سلول هایم را پس بده
من دیگر طاقت درد های ترا ندارم
اگر هفت تیری داشتم در مغزت خالی می کردم

تا خود بر زمین بیفتم

مرا با درد های خودم آسوده کن

سلول هایم را پس بده

دلم برای باغچه می سوزدَ

دفتر شعرش روبرویم باز است
کاش فروغ زنده بود
آن وقت پیدایش می کردم وبه او
می گفتم
چرا فکر می کند کسی به فکر گل ها نیست
من به گل ها فکر می کنم
من
به ما هی ها می اندیشم
من باور می کنم که قلب باغچه دارد می میرد
حیاط خانه
ما نیز تنهاست وخمیازه می کشد
حوض خانه ما نیز خالی ست
اما ستاره های کوچک بی
تجربه
از ارتفاع درختان به خاک نمی افتند
من امشب مدت ها به ستاره ها نگاه
کردم
پدرمن نیز می گوید
از من گذشته است
از من گذشته است
من بار خود
را بردم

و کار خود را کردم

مادرم نیز به به مادرش بی شباهت نیست

وبرادر و
خواهرم نیز
من نیز فکر می کنم
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز
تهی می شود
اما
شاید بشود باغچه را به بیمارستان برد
من به فکر
گل ها هستم
من به فکر ماهی ها هستم
کاش فروغ زنده بود
آن وقت پیدایش می
کردم وبه او می گفتم
دل من نیز برای باغچه می سوزد

مرا دست کم نگیرید

خب هر کسی تخصصی دارد یا حرفه ای
این چیز عجیبی نیست
و از این راه زندگی اش را می گذراند
ویا شاید بیش از یک تخصص
من هم همین طور
کار های مختلفی می کنم
گاهی می نویسم ، گاهی به سرم می زند وبلاگ راه بیندازم
همان طور که می بینید
اما تخصص اصلی ام در چیزدیگری است
که اگر در آن شماره یک نباشم ، لا اقل یکی از بهترین ها هستم
"جا گذاشتن"
بله، مرا دست کم نگیرید، من حرفه ای هستم
گاهی کلیدم را، گاهی کیفم را
یا مثال ساده ترش مسواکم را
یا چیز های مهم تر
مثل قرص هایم را
زمانی تمام شارژ های زندگی مدرنم را جا می گذارم
گاهی وسائلی را که شارژ ها به آن وصل می شوند
حالا پشت در مانده ام
چون کیفم را جا گذاشته ام
در نتیجه نه کلید دارم ونه مسواک ونه قرص هایم همراهم است
البته لپ تاب و موبایل و دوربینم را جا نگذاشته ام
اما شارژ ندارند، هیج کدامشان
...چون شارژر هایشان
حالا پشت در مانده ام
بدون شارژر های زندگی مدرنم
بدون شارژرهای وجودم
"جا گذاشتن"
بله، مرا دست کم نگیرید، من حرفه ای هستم

افسوس

" ترجمه ای ناقص از قطعه ای ازنمایشنامه منظوم "فاوست

افسوس، افسوس. که دنیا واژگون وویران شده وعظمت وزیبایی آن آشفته گشته است

گویی نیمه خدایی با ضربت دست نیرومند خود همه چیز را در هم کوبیده واز هم گسسته است

اکنون ما بار دشواری ها را به دوش می کشیم وبردباری می ورزیم

در افسوس دنیای زیبا وگم شده ای که در هم کوبیده وآشفته گشته، می گرییم

ای فرزند قادر زمین! با دستان نیرومندت دنیا را از نو برپا کن

و در روح خود آن را بر پایهء با عظمت تری برفراز

تا انسان باز در روشنایی ترانه های زیبا سراید

تا تمام اندوه های گذشته را در آن غرق کند

ما بسیاریم

:پابلو نرودا

از کسان بسیاری که هستیم

که هستم؟

نمی توانم یکی را نشان دهم

،آنان برای من

در پوشش جامه ها گم شده اند

آنان به شهر دیگری کوچ کرده اند

هنگامی که همه چیز گویا چنان است

، که مرا

،آدمی با هوش جلوه دهد

ابلهی که من او را در خود پنهان می دارم

زمام سخنم را به دست می گیرد

و دهانم را اشغال می کند

در فرصت های دیگر میان مردم ممتاز

چرت می زنم

وهنگامی که خویشتن دلیرم را فرا می خوانم

ترسویی که هیچ نمی شناسمش

اسکلت حقیرم را

در قنداق هزاران محافظه کاری می پیچید

هنگامی که خانه ای مجلل به آتش کشیده می شود

به جای اتش نشانی که خبر کنم

آتش افروزی به صحنه می پرد

واو منم

کار دیگری نمی توانم بکنم

چه کنم تا خود را بشناسم؟

چگونه می توانم

خود را از نو بسازم

همه کتاب هایی که می خوانم

چهره قهرمانان شکوهمند

واغلب سرشار از اعتماد به نفس را

بزرگ می کنند

از رشک به انان می میرم

ودر فیلم ها

که گلوله ها در باد پرواز می کنند

در حسد گاو چرانان می مانم

نیز در ستایش اسبان

اما چون هستی بی باکم را فرا می خوانم

همان کاهل قدیمی پیش می آید

چنین است که هرگز نمی دانم

من اصلا کیستم

نه این که چند تنم

نه این که که خواهیم شد؟

کاش می توانستم زنگی را به صدا در اورم

و خویشتن راستینم را فرا بخوانم

من حقیقی

چه اگر به راستی، به خویشتن راستینم نیازمند باشم

نباید بگذارم از میان برود

چون می نویسم

در دور دست ها سیر می کنم

و چون باز می گردم

پیش از آن عزیمت کرده ام

کاش می دانستم آیا همین چیز ها

برای کسان دیگر نیز

چونان که برای من

پیش می آید؟

کاش می دانستم

که آیا بسیاری از مردم نیزمثل منند؟

وبه همین سان در نظر خود جلوه می کننند؟

هنگامی که این مساله به تمامی کشف شد

می خواهم خود را ردر مورد اشیا چنان آموزش دهم

که وقتی می کوشم مسائل خود را توضیح دهم

سخن بگویم از جغرافیا

نه از خود